Wyszukiwarka
Newsletter
Słownik
Spis treści
- cesja wierzytelności
- windykacja należności,
- wywiad gospodarczy,
- postępowanie sądowe i egzekucyjne,
- Biuro Informacji Gospodarczej,
- roszczenia windykacyjne i inne,
- własność,
- Polski Związek Windykacji.
Cesja wierzytelności, wierzyciel, dłużnik, dług, stosunek prawny i inne...
Cesja wierzytelności (skup wierzytelności)
To przeniesienie wierzytelności z majątku pierwotnego wierzyciela (zbywcy, cedenta) do majątku osoby trzeciej (nabywcy, cesjonariusza) na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej między tymi osobami.
Cesja wierzytelności i bliźniacza do niej instytucja przejęcia długu są wyrazem obiektywizacji zobowiązań w nowoczesnym prawie cywilnym. Obiektywizacja ta polega na oderwaniu wierzytelności od podmiotu, któremu przysługuje, na tyle, że może ona stanowić samodzielny przedmiot obrotu - wierzytelność nie tylko nie upada wraz ze zbyciem przez wierzyciela, ale nawet nie zmienia swojej istoty. Przelew wierzytelności w prawie polskim regulują przepisy art. 509-517 Kodeksu cywilnego. Przelana może zostać każda wierzytelność, o ile nie sprzeciwia się to ustawie. Prawnym skutkiem przelewu jest przejście ze zbywcy na nabywcę wierzytelności wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami (art. 509 § 2 kc). Skutek ten następuje z mocy samej umowy (solo consensu). Jeżeli przelew następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z innej czynności prawnej, to jego ważność jest uzależniona od istnienia tego zobowiązania (art. 510 kc). Poza zmianą osoby wierzyciela przelew nie wprowadza żadnej zmiany samej treści wierzytelności. Dłużnik przelanej wierzytelności zachowuje wszelkie zarzuty, które miał wobec zbywcy (pierwotnego wierzyciela) w chwili powzięcia wiadomości o przelewie (art. 513 § 1 kc). Dlatego do przelania wierzytelności nie jest potrzebna zgoda dłużnika; jednakże aktem staranności ze strony zbywcy wierzytelności jest zawiadomienie go o tej umowie - w przeciwnym przypadku dłużnik może zwolnić się ze zobowiązania świadcząc zbywcy (pierwotnemu wierzycielowi) (art. 512 kc). Należy podkreślić, że przelew nie prowadzi do wstąpienia nabywcy w miejsce zbywcy wierzytelności w danym stosunku zobowiązaniowym - do tego byłaby potrzebna umowa łącząca przelew i przejęcie długu. Przy przelewie wierzytelności z umowy wzajemnej cedent nadal pozostaje dłużnikiem w zakresie swego świadczenia.
Wierzyciel (łac. creditor)
Osoba, która może żądać spełnienia świadczenia od innej osoby (dłużnika), z którą łączy ją stosunek zobowiązaniowy.
Kodeks cywilny nie definiuje pojęcia wierzyciela explicite (wprost); definiuje jedynie konstrukcje zobowiązania (czyli stosunku zobowiązaniowego); zgodnie z przepisem art. 353 kc – zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Zobowiązanie jest zatem stosunkiem prawnym, którego stronami są wierzyciel i dłużnik. Upraszczając – zobowiązanie z pozycji dłużnika określa się jako dług, ze strony wierzyciela zaś jako wierzytelność. Przedmiotem zobowiązania jest świadczenie, którego polega na działaniu lub zaniechaniu (art. 353 paragraf 2 kc). Świadczenie to zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania, polegające na zadośćuczynieniu godnemu ochrony interesowi wierzyciela.
Dłużnik ( łac. debitor )
Osoba zobowiązana do spełnienia świadczenia na rzecz innej osoby (wierzyciela) na podstawie łączącego je stosunku zobowiązaniowego.
Dług
Świadczenie (obowiązek), wynikające ze stosunku zobowiązaniowego, które dłużnik jest zobowiązany spełnić na rzecz wierzyciela. Dług jest antonimem wierzytelności, jednak w języku prawniczym sformułowania tego używa się głównie dla scharakteryzowania pozycji dłużnika. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom życia społecznego, a także, jeśli istnieją ustalone zwyczaje w tym zakresie - w sposób im odpowiadający. W ten sam sposób powinien współdziałać wierzyciel.
Wierzytelność
Uprawnienie do żądania spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego przysługujące wierzycielowi wobec dłużnika i składające się z jednego lub wielu roszczeń lub praw kształtujących. Wierzytelność jest antonimem długu, jeżeli X ma dług wobec Y, to Y ma wierzytelność w stosunku do X. W języku prawniczym sformułowania tego używa się głównie dla scharakteryzowania pozycji wierzyciela.
Stosunek prawny
Uregulowany normami prawnymi stosunek społeczny między co najmniej dwoma podmiotami prawna.
Cedent (łac. cedens ustępujący)
Oosoba, która przelewa swoje prawa na kogoś innego. Taki przelew uprawnień, najczęściej wierzytelności, w prawnicznej terminologii nazywany jest cesją Druga osoba uczestnicząca w cesji, cesjonariusz, przyjmuje rzeczone uprawnienia.
Kompensata
To ogólnie wyrównywanie wzajemnych roszczeń, należności, pretensji; odszkodowanie; rekompensata; powetowanie strat, szkód
Podmiot prawa
Ten kto może posiadać uprawnienia (prawa) lub obowiązki, a więc ma zdolność prawną. Podmiotowość prawną nadaje prawo. Każdy człowiek jest podmiotem prawa od urodzenia do śmierci. Podmiotem prawa jest: osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, jeśli posiada zdolność prawną
Komornik
Funkcjonariusz publiczny (nie będący urzędnikiem państwowym), działający przy sądzie rejonowym, zajmujący się w zasadzie wykonywaniem rozstrzygnięć o roszczeniach cywilnych w drodze przymusu egzekucyjnego. Komornik wykonuje także inne czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów, m.in. Przeprowadza spis inwentarza i sporządza (na zarządzenie sądu lub prokuratora) protokół stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub przed wydaniem orzeczenia.
Komornicy wykonują swoje czynności w sposób przewidziany przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, pod nadzorem prezesa właściwego miejscowo sądu rejonowego. Przy wykonywaniu swoich czynności są niezawiśli i podlegają tylko ustawom oraz orzeczeniom sądowym.
Po wyegzekwowaniu należności komornik ma obowiązek przekazać je w terminie tygodniowym uprawnionemu, a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany zapłacić uprawnionemu odsetki od kwot otrzymanych i nie rozliczonych w terminie. Komornik ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu czynności, dlatego też ma obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody.
Swoje czynności komornik może wykonywać w dni robocze i soboty w godzinach od 7 do 21. Na wykonanie czynności w dni ustawowo wolne od pracy lub w godzinach nocnych musi uzyskać zgodę prezesa sądu rejonowego. Jeżeli czynności komornik rozpoczął przed godziną 21, może je prowadzić w dalszym ciągu bez zgody, o której mowa powyżej, jeżeli ich przerwanie może znacznie utrudnić egzekucję.
Radca prawny
Prawnik świadczący pomoc prawną podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym oraz osobom fizycznym, która polega przede wszystkim na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Zasady wykonywania zawodu radcy prawnego określa ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.
Sędzia
Funkcjonariusz publiczny uprawniony do orzekania w sprawach należących do właściwości sądów i trybunałów, na zasadach niezawisłości i bezstronności. Tym samym słowem określa się zarówno mężczyzn jak i kobiety wykonujące ten zawód, słowo sędzina jest zazwyczaj rozumiane jako żona sędziego.
Podstawowe pojęcia dotyczące windykacji należności
Windykacja (łac. vindicatio)
Dosłownie oznacza dochodzenie roszczeń, obronę konieczną, a nawet zemstę. Od czasów Cesarstwa Rzymskiego funkcjonowała instytucja prawna rei vindicatio (roszczenia windykacyjne), której zadaniem było dążenie do odzyskania rzeczy znajdującej się w posiadaniu osoby nieuprawnionej. Współcześnie windykacja to dochodzenie własności za pomocą środków określonych w obowiązujących przepisach prawnych.
Dosłownie oznacza dochodzenie roszczeń, obronę konieczną, a nawet zemstę. Od czasów Cesarstwa Rzymskiego funkcjonowała instytucja prawna rei vindicatio (roszczenia windykacyjne), której zadaniem było dążenie do odzyskania rzeczy znajdującej się w posiadaniu osoby nieuprawnionej. Współcześnie windykacja to dochodzenie własności za pomocą środków określonych w obowiązujących przepisach prawnych.
Windykacja polubowna
Polega na monitowaniu dłużnika, które ma doprowadzić do spłaty należności.
Windykacja sądowa
Dotyczy przypadków, gdzie brak chęci współpracy ze strony dłużnika - sprowadza się ona do uzyskania sądowego nakazu zapłaty, który uzupełniony w klauzulę wykonalności jest podstawą do egzekucji komorniczej.
Miękka windykacja
Terminem miękka windykacja określa się działania mające na celu odzyskanie należności poprzez przekazanie informacji o długu do ogólnodostępnych ewidencji dłużników. Takie dane zbierają Biura Informacji Gospodarczej. Czynnikiem motywującym dłużnika do spłaty zobowiązania jest obawa przed publicznym ujawnieniem własnej nierzetelności i utratą dobrego imienia. Obecność na liście dłużników jest także realnym utrudnieniem w codziennym funkcjonowaniu dłużnika - jeżeli z takiego rejestru długów korzystają np. banki ("Centralna Ewidencja Dłużników InfoMonitora" – poprzez Biuro Informacji Kredytowej) pojawiają się problemy z otrzymaniem kredytu. Miękka windykacja jest również sposobem na odzyskanie należności uważanych dotąd za przedawnione. Powszechnie uważa się, że zobowiązania po 3 latach przedawniają się (w działalności gospodarczej). Tak nie jest. Przedawnia się tylko możliwość dochodzenia wierzytelności przed sądem - dług pozostaje i można go zgłosić do Biura Informacji Gospodarczej - niezależnie od tego, czy to dług przedsiębiorcy czy osoby fizycznej. Dane zgłoszone do Centralnej Ewidencji Dłużników widać w systemie do momentu spłaty zobowiązania. Dłużnik traci wiarygodność nie tylko przez problemy z bieżącymi płatnościami, ale również za bycie „zatwardziałym dłużnikiem”, na którego nie wpływają nawet sądy. Informacja o długu może być przechowywana nawet przez 10 lat.
Twarda windykacja
W przypadku "twardej windykacji" windykatorzy posługują się o wiele bardziej poważnymi sankcjami prawnymi i moralnymi niż w przypadku "miękkiej windykacji" np. postępowanie sądowe, egzekucyjne a nawet karne. Twarda windykacja dotyczy jedynie tzw. dłużników trudnych, którzy od dłuższego czasu opóźniają się z zapłatą. Niektórzy windykatorzy nie podzielają rozdziału na miękką i twardą windykację.
Windykacja komorniczna i pokomorniczna - obejmuje pełną obsługę kontaktów z komornikiem (przekazanie egzekucji, nadzór egzekucji, wnioskowanie o egzekucję z konkretnego majątku oraz o licytację mienia ruchomego lub nieruchomości, wznowienie egzekucji), a także poszukiwanie w drodze wywiadu gospodarczego ukrytego majątku dłużnika odpowiedniego do zaspokojenia roszczenia.
Windykacja karna - obejmuje prowadzenie postępowania karnego przeciwko nieuczciwemu dłużnikowi w przedmiocie kryminalnego uszczuplenia majątku podlegającego egzekucji, powołania na bazie tegoż majątku nowego podmiotu gospodarczego, udaremnienia wyroku sądu lub równie często na wcześniejszym etapie powstawania wierzytelności oszustwa na szkodę wierzyciela.
Wywiad gospodarczy
Wywiad gospodarczy to pozyskiwanie informacji na temat gospodarki przedsiębiorstw i państw.
Wywiad gospodarczy polega w szczególności na uzyskiwaniu lub potwierdzaniu informacji dotyczących sytuacji prawnej i finansowej wybranych przedsiębiorstw na zlecenie innych podmiotów gospodarczych w celu zmniejszenia ryzyka współpracy gospodarczej lub też dla podjęcia odpowiednich kroków dla odzyskania należności. Wywiad gospodarczy może być też skierowany na osobę prywatną.
Niekiedy wywiad gospodarczy jest zdobywaniem informacji gospodarczej, np. informacji o nowych technologiach wdrażanych w firmach konkurencyjnych, w celu podjęcia kroków prewencyjnych dla zachowania lub uzyskania odpowiedniej pozycji rynkowej.
Wywiadem gospodarczym zajmują się np. wyspecjalizowane biura detektywistyczne czy firmy, w szczególności firmy windykacyjne.
Wywiad gospodarczy należy odróżnić od szpiegostwa, przez które rozumie się próbę uzyskania dostępu do tajnych informacji przy użyciu prawnie niedozwolonych środków.
Informacje pozyskiwane przez wywiad gospodarczy mogą być również wykorzystywane przez wywiady różnych krajów np. w celach wojskowych.
(źródło: wikipedia, licencja: GNU FDL, autorzy)
Postępowanie sądowe i egzekucyjne
Nakaz zapłaty - orzeczenie sądowe wydawane na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron wyłącznie na podstawie treści pozwu oraz załączonych do niego dokumentów.
Istotą nakazu zapłaty jest:
1. w postępowaniu upominawczym - propozycja rozstrzygnięcia sporu w sposób zgodny w całości z żądaniem powoda, która w przypadku nieodrzucenia jej w terminie przez pozwanego - staje się wiążąca dla obu stron;
2. w przypadku postępowania nakazowego - skrócenie postępowania i wzmocnienie ochrony interesów powoda, gdy przedstawione przez niego dowody należą do określonych w ustawie kategorii dokumentów, bądź to mających walor silnego dowodu, bądź uzasadniających interes społeczny w udzieleniu powodowi szczególnej ochrony.
Orzeczenie przesyła się powodowi oraz pozwanemu, który w wyznaczonym terminie może wnieść środek zaskarżenia. Niezaskarżony nakaz zapłaty ma skutki prawomocnego wyroku. Czynnikami, które mają zachęcić pozwanego dłużnika do wykonania nakazu są skrócenie postępowania i mniejsze koszty procesu (w nakazie orzeka się obowiązek zwrotu na rzecz powoda tylko 1/4 opłaty sądowej od pozwu).
Klauzula wykonalności
Urzędowy akt sądu stwierdzający na wniosek wierzyciela lub z urzędu, że dany dokument jest tytułem egzekucyjnym, wskutek czego wszelkie urzędy lub osoby, których może dotyczyć, obowiązane są podporządkować mu się i udzielić pomocy przy jego realizacji.
Istotą klauzuli wykonalności jest autorytatywne stwierdzenie uprawnionego organu, że dany tytuł egzekucyjny nadaje się do wykonania w drodze przymusu (zazwyczaj w trybie egzekucji sądowej. Tytuł egzekucyjny opatrzony klauzulą wykonalności staje się tytułem wykonawczym. Ponieważ w polskim procesie cywilnym co do zasady tylko tytuł wykonawczy może być podstawą egzekucji, nadanie klauzuli wykonalności stanowi swego rodzaju zezwolenie sądu niezbędne do prowadzenia egzekucji.
Tytuł wykonawczy
Dokument urzędowy stwierdzający istnienie i zakres nadającego się do egzekucji roszczenia wierzyciela i odpowiadającego mu obowiązku dłużnika. Istnieją następujące rodzaje tytułów wykonawczych:
- tytuły wykonawcze cywilne, którymi są tytuły egzekucyjne zaopatrzone przez sąd w klauzulę wykonalności (art. 776 k.p.c.);
- tytuły wystawiane w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t.jedn.: Dz. U. 2005 r. Nr 229 poz. 1954);
- tytuły wykonawcze wystawiane przez sądy karne (art. 107 kodeksu postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 r., Dz. U. Nr 89 poz. 555);
- tytuły wykonawcze wystawiane przez organy orzekające w postępowaniu karno-skarbowym (ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, Dz. U. Nr 83 poz. 930).
Potępowanie egzekucyjne:
Podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, a tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.
Egzekucja może zostać wszczęta: z urzędu lub na wniosek. Wszczęcie egzekucji następuje na wniosek: wierzyciela, prokuratora, organizacji spełecznej.
Wszczęcie egzekucji z urzędu następuje na żądanie uprawnionego sądu pierwszej instancji, który sprawę rozpoznawał, jest to egzekucja na podstawie tytułów pochodzących od sądu. Tytułami takimi są postanowienia wydane w postępowaniu nieprocesowym w sprawach, w których postępowanie może być wszczęte z urzędu (np. postanowienia dotyczące zabezpieczenia spadku i spisu inwentarza), natomiast w postępowaniu procesowym - są to wyroki, w których zasądzono alimenty, w postępowaniu zabezpieczającym - postanowienia dotyczące alimentów, tytuły wykonawcze obejmujące grzywny, kary pieniężne, opłaty sądowe i koszty postępowania.
Wierzyciel ma prawo wyboru komornika w granicach właściwości sądu apelacyjnego (a więc w ramach okręgu - właściwości miejscowej). Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, do którego przeprowadzenia jest właściwy.
Sąd rejonowy (skr. "SR")
W polskim systemie wymiaru sprawiedliwości sąd powszechny powołany do rozpoznawania wszystkich spraw należących do sądów powszechnych, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla sądów wyższych instancji. Instancją odwoławczą od orzeczeń sądu rejonowego jest sąd okręgowy.
Sąd okręgowy (skr. "SO")
W Polsce sąd powszechny orzekający zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji.
Tytuł egzekucyjny
Orzeczenie sądowe lub inny dokument urzędowy stwierdzający istnienie i treść roszczenia wierzyciela, a tym samym istnienie i treść zobowiązania dłużnika. Tytuł egzekucyjny w sposób wyraźny i jednoznaczny określa ponadto, kto jest wierzycielem, a kto dłużnikiem. Tytuł egzekucyjny, po nadaniu mu przez właściwy sąd klauzuli wykonalności staje się tytułem wykonawczym, który stanowi podstawę do wszczęcia i prowadzenia egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym.
Biuro Informacji Gospodarczej
Biuro informacji gospodarczej (BIG)
Instytucja gromadząca dane o nierzetelnych dłużnikach. Informacje do BIG mogą przekazywać przedsiębiorcy, którzy mają zawartą z biurem stosowną umowę. Umieszczenie w BIG stanowi dla nierzetelnego dłużnika dolegliwość, gdyż w przypadku np. ubiegania się o kredyt, dostanie decyzję odmowną lub otrzyma kredyt na znacznie gorszych warunkach. Na dzień 31 grudnia 2007 r. działają w Polsce trzy BIG.
BIG zobowiązany jest zawrzeć umowę ubezpieczenia OC. Podstawy funkcjonowania regulowane ustawą z dnia 14 lutego 2003r. o udostępnianiu informacji gospodarczej.
Roszczenia windykacyjne i inne
Roszczenia
To sposób prawnej ochrony własności poprzez system roszczeń jakie przysługują właścicielowi w wypadku naruszenia jego prawa.
To sposób prawnej ochrony własności poprzez system roszczeń jakie przysługują właścicielowi w wypadku naruszenia jego prawa.
Ochronę petytoryjną zapewniają dwa podstawowe roszczenia: windykacyjne i negatoryjne.
Roszczenie windykacyjne (rei vindicatio)
Wynika bezpośrednio z istoty prawa własności jako prawa podmiotowego o charakterze bezwzględnym. Właściciel ma wyłączne prawo do posiadania, korzystania i rozporządzania rzeczą to wszelkie naruszenia owych uprawnień dają właścicielowi prawo wystąpienia ze stosownymi roszczeniami. Zgodnie z art. 222 Kodeksu cywilnego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą aby została mu wydana (chyba, że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą). Roszczenie windykacyjne służy więc ochronie uprawnień właściciela. Z roszczeniem windykacyjnym mamy do czynienia tylko wtedy, gdy zostaną spełnione dwa warunki:
- jego treścią jest żądanie wydania rzeczy,
- gdy wynika ono z prawa własności.
Legitymację czynną (uprawnienie) do wystąpienia z roszczeniem windykacyjnym ma właściciel, współwłaściciel lub użytkownik wieczysty. Przeciwko posiadaczowi legitymację czynną ma też dzierżyciel. Oprócz nich, legitymację czynną, ale formalnoprawną mają również prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast legitynację bierną ma każdy kto faktycznie włada cudzą rzeczą.
Roszczenie negatoryjne (actio negatoria)
Wynika bezpośrednio z istoty prawa własności jako prawa podmiotowego o charakterze bezwzględnym. Z roszczeniem tym może wystąpić właściciel którego prawo zostało naruszone w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie go faktycznego władania rzeczą. Roszczenie składa się z dwóch uprawnień, uprawnienia te mogą być realizowane oddzielnie lub łącznie:
- żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem polega na domaganiu się usunięcia cudzej rzeczy oraz usunięcia skutków naruszenia (np. zasypanie bezprawnie kopanego rowu). Roszczenie to nie może być utożsamiane z roszczeniem odszkodowawczym.
- zaniechania naruszeń ma na celu doprowadzenie do powstrzymania nieuprawnionego od bezprawnych działań odnoszących się do rzeczy cudzej. Roszczenie to aktualne jest wtedy gdy istnieje obawa dalszych naruszeń.
Legitymację czynną mają właściciel i użytkownik. Legitymowanym jest każdy, kto naruszył prawo własności w inny sposób niż pozbawienie właściciela władania rzeczą. Roszczenie negatoryjne nie ulega przedawnieniu, jeśli dotyczy nieruchomości.
Roszczenie – inne definicje
Pod pojęciem roszczenia rozumie się w prawie cywilnym materialnym prawo podmiotowe, którego treścią jest uprawnienie do żądania od oznaczonej osoby zachowania się w określony sposób. Jest to jedno z kluczowych i jednoczesnie najbardziej spornych pojęć teorii prawa cywilnego, co skutkuje znacznym stopniem ogólności proponowanej definicji. Osobę, której przysługuje roszczenie określa się mianem wierzyciela, zaś ten, na kim ciąży obowiązek zadośćuczynienia roszczeniu nazywany jest dłużnikiem. Kilka roszczeń wynikających z tych samych okoliczności pomiędzy tymi samymi osobami to wierzytelność, albo dług. Pojęć tych można używać zamiennie bacząc, że pierwsze podkreśla raczej prawa wierzyciela, zaś drugie obowiązki dłużnika.
Powstanie roszczenia
Roszczenie ma swoje źródło w licznych zdarzeniach prawnych doniosłych z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego. Przykładowo wymienić można prawo własności (roszczenie o wydanie rzeczy właścicielowi), umowę sprzedaży (roszczenie o zapłatę ceny), czyn niedozwolony (roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej deliktem), czy też wręcz same okoliczności faktyczne (roszczenie o przywrócenie naruszonego posiadania).
Rodzaje roszczeń
Uprawnienia wierzyciela mogą mieć bardzo różnorodny charakter. Roszczenia można przykładowo podzielić ze względu na:
- charakter obowiązku
- roszczenia o działanie (zwrot długu)-> roszczenie windykacyjne
- o zaniechanie (przestrzeganie ciszy nocnej)-> roszczenie negatoryjne
- możliwość natychmiastowego żądania spełnienia obowiązku
- wymagalne
- niewymagalne
- możliwość dochodzenia przed sądem
- zaskarżalne (zdecydowana większość)
- niezaskarżalne (np. roszczenie o wypłatę wygranej z gry lub zakładu prowadzonych bez zezwolenia właściwego organu państwowego)
- przedmiot świadczenia
- pieniężne
- niepieniężne
- charakter świadczenia
- majątkowe( bezpośrednio związane z interesem majątkowym wierzyciela)
- niemajątkowe
- zbywalność
- zbywalne w drodze cesji
- niezbywalne (np. roszczenie o alimenty)
Dochodzenie roszczenia
Do istoty pojęcia roszczenia należy również przyznanie mu ochrony sądowej. Odmowa spełnienia obowiązku przez dłużnika uprawnia wierzyciela do dochodzenia swych praw przed sądem. Sądowe stwierdzenie zasadności roszczenia wierzyciela następuje w formie wyroku, który następnie podlega wykonaniu przez komornika. W wyjątkowych, ściśle przewidzianych przez prawo wypadkach monopol sądu na rozstrzyganie sporu podlega ograniczeniu na rzecz samopomocy polegającej na samodzielnej ochronie własnego prawa.
Wygaśnięcie i przedawnienie roszczenia
Roszczenie wygasa, gdy dłużnik zastosował się do treści obowiązku (np. spłacił dług), został zwolniony przez wierzyciela z obowiązku albo gdy przepis szczególny tak stanowi. Roszczenie wyjątkowo może także wygasnąć wskutek samego upływu czasu. Natomiast co do zasady uchylanie się dłużnika od spełnienia świadczenia i brak odpowiedniej reakcji wierzyciela prowadzi po pewnym okresie do jego przedawnienia. Wprawdzie przedawnione roszczenie nie przestaje istnieć, ale dłużnik zyskuje przed sądem prawo do odmowy spełnienia świadczenia bez żadnych negatywnych konsekwencji. Jeśli jednak spełni je dobrowolnie, to mimo przedawnienia nie może domagać się zwrotu. Roszczenia niemajątkowe oraz roszczenie o wydanie nieruchomości nie przedawniają się nigdy.
Własność
Własność
To najszersze, podstawowe prawo rzeczowe, pozwalające właścicielowi korzystać z rzeczy i rozporządzać nią z wyłączeniem innych osób (w jego ramach właściciel korzysta z maksimum uprawnień względem rzeczy). Właściciel nie może ani korzystać z rzeczy, ani też nią rozporządzać w sposób sprzeczny z przepisami ustaw, z zasadami współżycia społecznego lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Właścicielem może być każda osoba (fizyczna lub prawna), z pewnymi wyjątkami, np. właścicielem nieruchomości nie może być cudzoziemiec bez stosownego zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Polski Związek Windykacji
Polski Związek Windykacji
Polski Związek Windykacji jest organizacją mająca na celu zintegrowanie środowiska oraz reprezentowanie i obronę interesów branży windykacyjnej.
Celem związku jest:
- reprezentacja interesów gospodarczych członków Związku, w szczególności wobec organów państwowych,
- kształtowanie i upowszechnianie zasad etyki w działalności gospodarczej,
- tworzenie pozytywnego wizerunku i przełamywanie złych stereotypów w związku z przedmiotem działalności członków Związku,
- działalność oświatowa w zakresie obrotu wierzytelnościami, windykacji i wywiadu gospodarczego.
Związek realizuje swoje cele przez:
- wyrażanie opinii o projektach rozwiązań prawnych, dotyczących zagadnień związanych z obrotem wierzytelnościami, windykacją i wywiadem gospodarczym,
- uczestnictwo w przygotowywaniu projektów aktów normatywnych w dziedzinie obrotu wierzytelnościami, windykacji i wywiadu gospodarczego, w tym również inspirowanie inicjatyw prawodawczych,
- opracowywanie i wdrażanie norm rzetelnego postępowania w działalności gospodarczej członków Związku,
- wspieranie inicjatyw gospodarczych członków Związku,
- organizowanie konferencji, w szczególności z udziałem przedstawicieli firm zajmujących się windykacją oraz wywiadem gospodarczym, parlamentarzystów, przedstawicieli administracji, mediów, korporacji prawniczych, przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości, przedstawicieli innych środowisk zawodowych i społecznych, związanych z problematyką windykacji i wywiadu gospodarczego,
- działalność edukacyjną, polegającą na stosowaniu jednolitych kryteriów szkoleń kandydatów na windykatorów i osób zajmujących się wywiadem gospodarczym (detektywów) oraz członków Związku i innych osób związanych z windykacją, jak też wywiadem gospodarczym,
- wspieranie rozwoju usług w dziedzinie obrotu wierzytelnościami, windykacji i wywiadu gospodarczego,
- stałe utrzymywanie kontaktów i współpracę z ugrupowaniami parlamentarnymi i organami administracji oraz krajowymi i międzynarodowymi organizacjami o celach zbieżnych z celami Związku.
Zasady etyki zawodowej
Członkowie Polskiego Związku Windykacji w swojej działalności zawodowej przestrzegają obowiązujących na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przepisów prawa, oraz:
- dążą do osiągnięcia najwyższego etycznego i profesjonalnego poziomu świadczonych usług,
- nie wykorzystują informacji uzyskanych od swoich klientów do działania na ich szkodę,
- rzetelnie i zgodnie z zawartymi umowami rozliczają się z uzyskanych w drodze windykacji środków finansowych i innych składników majątkowych,
- dochodzą wyłącznie istniejących wierzytelności - w razie zaprzeczenia przez dłużnika istnienia wierzytelności w całości lub części windykacja może być podjęta tylko w przypadku pewnego potwierdzenia wymagalności dochodzonej wierzytelności,
- w podawanych do publicznej wiadomości ogłoszeniach, prospektach i innych materiałach reklamowych podają informacje prawdziwe i nie wprowadzają w błąd ich odbiorców,
- w kontaktach z dłużnikami nie stosują niewspółmiernej do sytuacji presji i nie podejmują działań nadmiernie uderzających w interesy dłużników lub uwłaczających ich godności osobistej,
- nie angażuja się w działania prowadzące do konfliktu interesów,
- nie angażuja się w działania korupcyjne lub zmierzające do korupcji,
- nie stosują nieuczciwej konkurencji,
- w kontaktach z otoczeniem przedstawiają pozytywny wizerunek firm windykacyjnych, ich organizacji a w szczególności Polskiego Związku Windykacji, którego cele i zadania upowszechniają i promują,
- w razie stwierdzenia kolidującego z prawem lub niniejszymi zasadami etyki postępowania członka Związku informują o tym stanie Zarząd, który po potwierdzeniu uzyskanej informacji występuje z wezwaniem do zmiany nagannego zachowania lub podejmuje działania mające na celu skreślenie z listy członków,
- poprzez umieszczenie logo Związku na swoich dokumentach firmowych potwierdzają stosowanie powyższych zasad.
Wszystkie prawa zastrzeżone / All rights reserved
Copyright © by firma windykacyjna WINDYKACJA Sp. z o.o. | Design & Engine by Eclipse Design